مجله زندگی

فقدان قانون کپی‌رایت برای عکاسان مشکل‌ساز شده است/ تمایز هنر عکاسی در ایران با کشورهای اروپایی

فقدان قانون کپی‌رایت برای عکاسان مشکل‌ساز شده است/ تمایز هنر عکاسی در ایران با کشورهای اروپایی

علی بیاتی گفت: در ایران اصلأ موضوعی به‌نام قانون کپی‌رایت وجود ندارد و بارها اتفاق افتاده عکس‌هایی که من گرفتم در فرودگاه‌ها، سایت‌ها و در سایر اماکن استفاده شده، بدون اینکه با من قراردادی بسته شود.

فقدان قانون کپی‌رایت برای عکاسان مشکل‌ساز شده است/ تمایز هنر عکاسی در ایران با کشورهای اروپایی

علی بیاتی، مدرس و استاد عکاسی در گفتگو با خبرنگار شمانیوز، از چگونگی ورود به حرفه عکاسی و علاقه‌اش به این هنر  گفت و اظهار داشت: اینکه بخواهم مثل همه کسانی که می‌گویند از بچگی به عکاسی علاقه‌مند بوده‌ام، اصلأ اینگونه نیست. شروع عکاسی من از زمانی بوده است که عکاسی آنالوگ کاربرد داشت و هنوز عکاسی دیجیتال خیلی رایج نبود. آن زمان من به برحسب شغل پدرم به سیتسم‌های مکانیکی علاقه داشتم و چون تحصیلات خود من هم الکترونیک بود، نسبت به ساختار مکانیکی دوربین‌های عکاسی علاقه‌مند شدم. رفته‌رفته به اینجا رسید که خروجی این کار برای من ارزشمند شد و سپس در دوره‌های آموزش تخصصی شرکت کردم. یکی از هم‌اطاقی‌های من در دوران دانشجویی در خارج از کشور در رشته هنر و نقاشی تحصیل می‌کرد و کارهای عکاسی از نقاشی‌های او با من بود و سپس به مدل آرت تبدیل شد.

وی افزود: پس از اینکه به ایران بازگشتم، بحث عکاسی دیجیتال پیش آمد و رسماً آنالوگی در کار نبود ‌که من هم شروع به عکاسی دیجیتال کردم. بحث عکاسی مستند پیش آمد و نزدیک به ۱۳ سال عکاسی مستند و کار تصویربرداری از سراسر ایران انجام دادم.

این مدرس رشته عکاسی ادامه داد: با مطرح شدن فناوری دوربین‌های اچ‌دی، جزء نخستین کسانی بودم که دوربین اچ‌دی را وارد کشور کردم. واقعاً وارد کردن دوربین اچ‌دی به کشور خیلی سخت بود؛ چون آن زمان سیستم‌های کامپیوتری آن‌قدر پیشرفته نشده بود اما ما دوربینی را به دست آورده بودیم که برای ساخت مستند از آن خروجی اچ‌دی می‌گرفتیم.

بیاتی با بیان اینکه به مرور زمان بحث عکاسی صنعتی و مدلینگ پیش آمد، گفت: اما خود من به ایده‌پردازی‌های ساختارشکنانه از لحاظ نورپردازی‌ و تکنیکی علاقه‌مند بودم.  اما به طور کلی تخصص من در زبان، مکانیک و الکترونیک باعث شد تا من عکاسی را به شکل دیگری فرا بگیرم.

او به عکاسی هوایی بیش از سایر بخش‌های عکاسی علاقه‌مند است و در این رابطه عنوان کرد: من عکاسی هوایی را به صورت واقعی دوست دارم نه اینکه با تجهیزات فعلی این عکاسی انجام شود. همچنین نخستین نمایشگاه عکاسی هوایی را حدود ۶ سال قبل به صورت رسمی برگزار کردم که حدود ۳۰ سفیر در این نمایشگاه شرکت داشتند. این نمایشگاه واقعاً نمایشگاه به یادماندنی بود.

استاد هنر عکاسی درباره تفاوت‌ها و تمایزهای هنر عکاسی در ایران با کشورهای اروپایی گفت: بزرگترین ایراد رشته عکاسی در ایران این است که وسیله باعث شده تا خیلی‌ها به سراغ این حرفه عکاسی رو بیاورند؛ یعنی شما در ایران متأسفانه با خرید یک دوربین یا هدیه دادن یک دوربین، خط‌مش زندگی یک شخصی را علی‌رغم اینکه خود او باور داشته باشد عکاس هست یا نه، تغییر دهید و او به سراغ رشته عکاسی می‌رود و این مسئله یک ایراد است. من ۱۵ سال پیش با نمایندگی نیکون صحبت کرده بودم تا کلاس‌هایی با عنوان روانشناسی عکاسی در ایران برگزار شود، درسی که من در خارج از کشور خواندم، اما واقعاً متوجه نمی‌شدند من چه می‌گویم. بنابراین آنچه که امروزه جامعه عکاسی ما را آزار می‌دهد این است که نمی‌دانند قرار است در کدام بخش به صورت تخصصی عکاسی کنند.

 بیاتی معتقد است که در ایران از عکاسی دیجیتال سوءاستفاده می‌شود و تبیین این ادعا اظهار داشت: علی‌رغم اینکه عکاسان می‌دانند سینوس دستگاه از یک عمر مفیدی برخوردار است، از یک موضوع صدها عکس می‌گیرند تا شاید ۱۰ فریم آن زیبا باشد؛ درصورتی‌که اصلأ چنین موضوعی در هیچ‌کجای دنیا وجود ندارد. اگر در هر کشوری که بخواهید سراغ عکاسی بروید از شما مصاحبه‌های تخصصی می‌گیرند تا پی ببرند که آیا استعداد عکاسی در شما وجود دارد یا خیر؛ به عبارت دیگر می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که به واسطه دوربین عکاس نشده‌اید. ولی متأسفانه در ایران افراد به واسطه تجهیزات به جایی می‌رسند و این غلط است. در این بیست و چند سالی که کار عکاسی کرده‌ام، متأسفانه بیشتر به روتوش کردن کارهای خراب دیگران پرداخته‌ام.

او مشکل دیگر عکاسی در ایران را فقدان قانون کپی‌رایت دانست و یادآور شد: زمانی‌که من در پاریس حضور داشتم، مجله‌ای با من قرارداد می‌بست و در ازای این قرارداد از من می‌خواست ۲۰ عدد عکس به آن بدهم و این تعداد عکس طی دو ماه در مجله منتشر می‌شد و اگر دوباره می‌خواست از آن تصاویر استفاده کند، این قرارداد را تمدید‌ می‌کرد و حتی اگر سایتی تصمیم داشت از این تصاویر استفاده کند، هزینه آن را به من پرداخت می‌کرد، اما در ایران اصلأ چنین موضوعی وجود ندارد. بارها اتفاق افتاده عکس‌هایی که من گرفتم در فرودگاه‌ها و سایت‌ها و در سایر اماکن استفاده شده، بدون اینکه با من قراردادی بسته شود. متأسفانه طی چهار پنج سال گذشته چندین بار درگیر مسائل کپی‌رایت شدم؛ چون نمی‌دانستند چطور باید از این عکس استفاده کنند.

گفتگو از محمدپاشا میرکریمی

انتهای پیام

منبع

فقدان قانون کپی‌رایت برای عکاسان مشکل‌ساز شده است/ تمایز هنر عکاسی در ایران با کشورهای اروپایی
www.shomanews.com

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا